Merhaba sevgili okurlar…
Umarım Huzur sizinledir. Evet huzur diyorum çünkü mutluluk , sevgi , bazen iyilik bunun yerini tutamaz. Huzur demişken benim bir özelliğim vardır huzuru olmadığını ortamları ve insanları sessizce terkederim. Benim huzurum üretmek , yararlı olmak. Evlendikten ve buraya yerleştikten sonra evde dikiş dikmeye başladım. Küçük bir oda, bir pencere, bir makine… Zaman zaman misafirliğe gelen arkadaşlarım dikiş odamın penceresinden dışarı bakıp “Hayat ne güzel” diyor. O an durup düşünüyorum. Güzel olan gerçekten hayat mı, yoksa uzaktan bakınca öyle mi görünüyor? Üretmek, dışarıdan bakınca sadece huzur gibi görünse de aslında emek, sabır ve bazen yalnızlık demek. Evde kumaşları kesip dikmek, makinenin ritmiyle zamanın geçtiğini görmek… Bazen basit bir onarım bile insanı durduruyor, kendi hayatını fark ettiriyor. Geçen gün pazara çıktım. Arifiyeli komşular, renkli kumaşlar, o klasik pazarlık sesleri arasında dolaşırken, küçük bir stand dikkatimi çekti.
Hasta çocuklar için kurulan bir kermes. Basit yiyecekler satılıyor, ama herkesin gözünde bir amaç, bir umut vardı. İnsanlar sırf destek olmak için sıraya giriyor, ellerinde minik bağış kutuları… O an, hayatın sadece kendi küçük dünyamızdan ibaret olmadığını, akıp gittiğini bir kez daha hissettim. Pazardan çıkarken, elimde kumaş poşetleri ve kafamda yeni dikiş fikirleriyle yürürken fark ettim: hayat, bazen diktiğimiz dikişlerde, bazen basit bir kermes standında, bazen de pencereden bakınca görünen o huzur anlarında akıyor. Kimsenin görmediği, sessiz ama gerçek. Üretmek, göz önünde olmasa da değerli. Kimi zaman bir çocuğun gülümsemesinde, kimi zaman da kendi emeğinin sonunda hissedilen tatmin duygusunda… Ve bu sessiz anlar, hayatın en gerçek hâli. Pencereden bakınca görünen hayat güzelliği, işte tam da burada, sessizce, emekle şekilleniyor. Hayatınızdan ve kalbinizden huzur eksik olmasın. Sevgiyle …
